บทที่ 8 คุณมาเฟียกับเมียเด็ก 8

        พ่อแม่ยิ้มกว้างไม่ได้พูดคุยถึงเรื่องวันนี้เลยสักคำคาดว่าคงจะเคลียร์จบหรือไม่ได้สำคัญมากพอจะเก็บเอามาใส่ใจด้วยซ้ำ  เธออายุสิบเก้าปีสามารถเรียนโดยที่ไม่โดนไล่ออกเท่านี้ก็ดีมากแล้ว พ่อแม่วางกล่องของขวัญคนละสีไว้ให้แล้วแม่บ้านก็ยกเค้กมาพอดีกับที่ไฟทั้งบ้านดับสนิท

"มีความสุขมากๆนะยัยหนูของพ่อ เป็นเด็กดีต่อไปนานๆแล้วอย่าดื้อมากล่ะ หนูไม่โสดเหมือนเมื่อก่อนแล้วทำอะไรคิดเยอะๆเอาแต่ใจตัวเองมากไม่ได้แล้วนะ"

"พ่ออะ!"

"น้องอายตาของแม่ยิ่งโตยิ่งสวยขึ้นทุกวัน แม่ขอให้หนูเจอแต่สิ่งดีๆคนดีๆและทุกอย่างที่ดีวิ่งเข้ามาหาลูกเลยนะ อ่อ...ปีนี้มีแฟนแล้วก็ปาร์ตี้ลดลงหน่อยสงสารพี่เขาเวลาหนูเมา"

"นี่จะเผาหนูเหรอคะ?"

"หรือไม่จริงละคะน้องอายตา"

"งั้นต่อไปถ้าไปเที่ยวหนูก็จะลากพี่มิเกลไปด้วยพ่อแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

"ปีนี้ยัยหนูอายุสิบเก้าแล้วขอให้เป็นเด็กดีนานๆมีความสุขเยอะๆนะครับแล้วถ้ามีเรื่องอะไรบอกพี่ได้เลยนะ ทุกเรื่องในชีวิตของหนูพี่จะร่วมอยู่ด้วยทุกอย่างไม่ว่าทุกข์หรือสุข"

"อวยพรเหมือนเราแต่งงานกันงั้นแหละ!" เธอหันไปบ่นเบาๆเพราะรู้สึกแปลกใจในคำอวยพรของเขามากที่สุดเลยแต่ก็คงไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกมั้ง เค้กวันเกิดสีม่วงพาสเทลขนาดสองปอนด์แบบที่ชอบปักด้วยเทียนน่ารักเป็นรูปตัวเลขอายุของเธอ

ของขวัญวันเกิดปีนี้ได้มาเฟียมาเป็นของเล่น!

...ดีจริงๆเลยนะ!!

เพียงแค่เป่าเทียนดับไฟทั้งบ้านก็เปิดสว่างอีกครั้ง เธอกับพี่มิเกลช่วยกันตัดเค้กแจกจ่ายให้พ่อแม่เป็นคนแรกแล้วแบ่งให้กับแม่บ้าน คนสวนและคนขับรถเนื่องจากว่าเยอะพอสมควรถ้ากินคนเดียวคงไม่หมดแน่นอน

พ่อได้วิสกี้ขวดใหม่มาส่วนแม่ก็เปิดไวน์เก่าเก็บจนไม่แน่ใจว่าบ่มไว้กี่ปีกว่าจะเปิดขายในจำนวนจำกัด เธอดื่มได้หมดทุกอย่างไม่มีเกี่ยงและเมื่อมีเสียงเพลงคลอเบาๆพ่อกับแม่ที่เริ่มเมาก็จับมือเต้นรำส่วนเธอก็นั่งซบไหล่คนตัวใหญ่ที่ลวมลามกันไม่หยุดสักที

"ครอบครัวหนูดูมีความสุขกันจัง"

"ก็สุขแต่ไม่สุดหรอก พ่อแม่เป็นเพื่อนกันไม่ได้มีความรักแบบผัวเมียทั่วไปแต่พวกเขาก็พยายามเป็นพ่อแม่ที่ดีอยู่นะ"

"หนูดูไม่ค่อยดีใจนะ"

"ลองได้เห็นพ่อแม่เปลี่ยนคู่ขาไม่ซ้ำหน้าตั้งแต่เด็กจนโตแล้วต้องสร้างภาพครอบครัวอบอุ่นดูสิคะพี่จะเข้าใจมากขึ้น" เธอเองก็ซึมซับพฤติกรรมแบบนั้นมาจนกลายเป็นคนไม่เชื่อถือในความรักแบบนี้ไง พี่มิเกลหันมาจูบปากแผ่วเบาก่อนจะวางแก้ววิสกี้แล้วดึงแก้วไวน์ออกจากมือของเธอไปวางไว้แล้วลุกขึ้นยืนตรงหน้าพลางยื่นมือมาคล้ายว่ากำลังขอให้เต้นรำ

มาเฟียทำอะไรโรแมนติกเป็นด้วยเหรอ?

"วันเกิดต้องมีความสุขสิ"

"ก็ไม่ได้ทุกข์นี่คะ!"

"นับต่อจากนี้พี่จะทำให้หนูมีความสุขที่สุดเลยอายตา" เขาดึงเธอเข้ามาเต้นรำทั้งที่ไม่ค่อยชอบและหลีกเลี่ยงทุกครั้งที่ต้องร่วมงามสังคมแต่พอมีเมียตัวเล็กอยู่ในวงแขนแล้วเห็นรอยยิ้มกว้างแสนน่ารักแบบนี้ทำให้รู้สึกมีความสุขมากๆ

เราใช้เวลาปาร์ตี้ไม่นานเท่าไรนัก พ่อแม่ของเธอก็เมาส่วนยัยหนูแทบไม่หลงเหลือสติแล้ว เราขึ้นลิฟท์ไปพร้อมกันและเมื่อประตูลิฟท์เปิดออกในชั้นสี่อาหนึ่งก็ยิ้มกว้างให้แล้วเดินออกไปเหลือแค่น้ารวีที่ยิ้มกว้างอยู่จนมาถึงชั้นห้าก็หันมองสยัยหนูด้วยแววตาเอ็นดูก่อนจะมองเขาที่อุ้มยัยหนูแนบอกประคองไว้อย่างดี

"รู้ไหมว่าเธอเป็นคนแรกที่น้องอายตาคบเลยนะ อย่าทำน้องเสียใจนักล่ะ"

"ครับคุณน้ารวี"

"น้องอายตาอาจจะดื้อไปบ้างแต่ไม่ใช่เด็กนิสัยไม่ดีแค่ต้องใช้ไม้อ่อนในการตักเตือนสั่งสอนและถ้ามีอะไรคุยกับน้าได้เลยไม่ต้องเกรงใจ"

"ครับ" เขาเป็นแฟนคนแรกของยัยหนูก็ไม่แปลกที่พ่อแม่ของเธอจะเป็นห่วงแต่รู้ไหมว่าตอนนี้คนที่น่าเป็นห่วงมันคือตัวเขาเองมากกว่า เพียงแค่วันเดียวที่ได้ใกล้ชิดโดยปราศจากเซ็กซ์ก็รู้สึกว่าไม่อยากจะเรื่องของเราจบที่สามเดือนแต่อยากจะอยู่นานกว่านั้น

ถ้าลองคบเล่นๆสักแปดสิบปีจะได้ไหมว่ะ?

พาเมียมาที่ห้องแล้วก็วางลงบนเตียงนุ่มก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบข้อความเพื่อนที่ถามเรื่องเมียเด็ก เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมข่าวถึงไปไวขนาดนี้แถมแม่ยังโทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ตอนเย็นจะไปหาที่บ้านให้เขากลับไปและถ้าหากพาเมียไปด้วยจะดีมาก

แค่มีความรักอีกครั้งทำไมทุกคนดูตื่นเต้น?

...ห้าปีแล้วสินะ!